— მომჭკნარია, ქალო, — ნეკა თითი ყურში გაურჭვია და იქექება.
ქალს ყოჩივარდების მოზრდილი კონა ჩაუბღუჯავს ხელში და დაჰყურებს.
— არ არის, წყალში ჩადებ თუ არა, ყურებს დაცქვიტავენ.
— სადა აქვთ ემეებს ყურები, ქალო?! — უშნოდ იღრიჯება კაცი, ნეკა თითს გამოიძრობს ყურიდან, დააკვირდება და შარვალზე გაისმევს მერე.
მეჩქარება, მაგრამ ვჩერდები. მაინტერესებს, როგორ იყიდება გაზაფხული ქალაქში.
— რვა თეთრი და მიმაქვს.
— მთელი დღე ვკრეფდი.
— რვა თეთრი, ქალო, რასა კარგამ?! ტყეშია, რა, შენ ხო არ დაგითესნია, ეეე?
ველოდები, როდის ატირდება ქალი, რომ მიზეზი მომეცეს, მივიდე და ვკითხო: რამე ხომ არ გიჭირთ? და იმანაც შემომჩივლოს:
— რაღა არა, შვილო... გაგონილა, რვა თეთრად უნდა გაზაფხული! რა ნამუსით გავყიდო, ჰა?
და მერე მე ვიცი.
მაგრამ ქალი... ღმერთო ჩემო!..
— წაიღე, — ეუბნება და კონების გადათვლას იწყებს. ის დაღრეჯილი კაცი კიდევ უფრო იღრიჯება და ძლივს ეზიდება იმოდენა კალათას.
ამაღამ წყალში ჩადებს ყოჩივარდებს და ყურებს დააცქვეტინებს, ხვალ კი უფრო ძვირი ეღირება გაზაფხული...
