https://sputnik-georgia.com/20261104/rusetma-gaimarjva-iq-sadac-ukraina-damarcxda-301544543.html
რუსეთმა გაიმარჯვა იქ, სადაც უკრაინა დამარცხდა
რუსეთმა გაიმარჯვა იქ, სადაც უკრაინა დამარცხდა
Sputnik საქართველო
ეროვნული სუვერენიტეტისა და საზოგადოებრივი ერთიანობის შენარჩუნება რუსეთს ისტორიულ მდგრადობითა და საგარეო ზეწოლისთვის წინააღმდეგობის გაწევის უნარით უზრუნველყოფს 04.11.2026-ს, Sputnik საქართველო
2026-11-04T11:17+0400
2026-11-04T11:17+0400
2026-11-04T18:50+0400
რუსეთი
მსოფლიო დღეს
უკრაინა
ანალიტიკა
მსოფლიოს ახალი ამბები
https://cdnn1.img.sputnik-georgia.com/img/07ea/0b/04/301533733_0:0:1440:810_1920x0_80_0_0_5fa7ab8735b0ecb49ce088795e4b3f73.jpg
გუშინ რუსეთის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ „გარე ძალები რუსეთის საზოგადოების გახლეჩას ცდილობენ“ და რომ „ასე ყოველთვის ხდებოდა ჩვენი, ათასწლეულზე მეტი ხნის ისტორიის განმავლობაში“. სამწუხაროდ, ამ გარე ძალებმა რაღაცის მიღწევა მაინც შეძლეს. პროექტმა „უკრაინამ“ ხელისუფლების სადავეების ხელში ჩაგდების საშუალება მისცა მათ, ვინც ხალხს ყველაფერს ჰპირდებოდა, რისი მოსმენაც უკრაინელებს სურდათ. ეს პროექტი კი ოდესღაც აყვავებული, ოდესღაც მდიდარი ქვეყნის დედაქალაქში, წამების ოთახის კარს მიღმა დასრულდა.ხალხი, რომელიც ქვეყნის ბედს საეჭვო და ხარბ ძალებს უთმობს, განწირულია. დღეს, სახალხო ერთიანობის დღეს, როდესაც ჩვენს ქუჩაზე დღესასწაულია, ხოლო მსოფლიომ დაინახა ის ურჩხული, რომელსაც ჩვენ ვებრძვით, ეს დაუნდობლად ცხადი გახდა. ამ დღეს ისიც უნდა გავიხსენოთ, რა მოხდებოდა, ჩვენი ხალხის, ღვთისმშობლის მფარველი ყაზანის ხატის, სულისა და სხეულის სიმამაცის გარეშე რომ დავრჩენილიყავით — რომ არ ყოფილიყო ის ფარი, რომელმაც რუსეთის გადარჩენა შეძლო. და ის მახვილი, რომელმაც მტრები განდევნა. კრემლიდან.არა გადატანითი, არამედ პირდაპირი მნიშვნელობით.პოლონელ-ლიტველ ოკუპანტებთან და ბოიარების წრიდან გამოსულ მოღალატეებთან, რომლებიც ჩვენთანაც იყვნენ, ბრძოლები მოსკოვის ცენტრში მიმდინარეობდა. სახალხო ლაშქრის მებრძოლები, რომლებმაც ასობით და ათასობით კილომეტრი გამოიარეს, ჩინეთის ქალაქში, ზამოსკვორეჩიესა და წითელ მოედანზე იბრძოდნენ. დღეს, ამ დიდებულ, ძლევამოსილ და უსაზღვროდ თავდაჯერებულ სილამაზეში ყოფნისას, ძნელი წარმოსადგენია, რომ ეს ყველაფერი, შესაძლოა, არც ყოფილიყო.ეს რომ არ მომხდარიყო, კუზმა მინინი (მოქალაქე, როგორც საუკუნეების შემდეგ მის ძეგლზე მონუმენტის ავტორი ივან მარტოსი დაწერს) რურიკთა გვარის წარმომადგენელ დიმიტრი პოჟარსკისთან (თავადთან, იმავე წარწერის თანახმად) არ მივიდოდა და მას განმათავისუფლებელი სახალხო ლაშქრის სათავეში ჩადგომას არ სთხოვდა.ერთიანობა, სოლიდარობა და ძალების მოკრების უნარი — ეს იყო უკანასკნელი, რაც მაშინ ჩვენ დაგვრჩენოდა. ხალხს. მაგრამ სახელმწიფოს — არა. ქვეყანა, დიდი ისტორიული რუსეთი, დე-ფაქტო აღარ არსებობდა. იმდროინდელი არეულობის ხანაში რუსეთზე და რუს ხალხზე გარე მმართველობა ხორციელდებოდა. სახელმწიფო ხაზინას უცხოტომელი მტრები განაგებდნენ.პროექტი „უკრაინა“ და მისი ბიუჯეტი დღეს მხოლოდ უცხოელი განმკარგველებისა და ასევე უცხოური ფინანსური ინექციების წყალობით არსებობს. ეს ოთხას წელზე მეტი ხნის წინანდელი ეპოქის ზუსტი ასლია.ყველაფერი სარკისებურად მეორდება, რადგან ამ საუკუნეების განმავლობაში დასავლეთის დამოკიდებულებაში სლავების მიმართ საერთოდ არაფერი შეცვლილა.სულის სიმტკიცით გამორჩეულმა ხალხმა, რომელსაც უსაზღვროდ სჯეროდა, რომ ქვეყანა უნდა გადაერჩინა, იმდენი ფული შეაგროვა, რამდენიც საჭირო იყო და მეტიც. მოხერხებულობა, სამხედრო ოსტატობა და გამოცდილება არ გვაკლდა, ხოლო სამხედრო საქმეში შრომისმოყვარეობა უხვად გაგვაჩნდა.ხალხი წითელ მოედანზე გამოვიდა და დიდი ისტორიული რუსეთის მტრები იქიდან ისე განდევნა, რომ მათი რევანშისტული ყვირილი დღემდე, 414 წლის შემდეგაც, ჰაერში ზანზარებს და ყველა წარმოსადგენ დეციბელზე ვიბრირებს.დღეს ჩვენ უბრალოდ კი არ ვიხსენებთ თავად პოჟარსკის, მოქალაქე მინინს, ყველა იმ მოლაშქრესა და მეომარს, რომლებიც მათ გვერდით იდგნენ — მათ მადლობას ვუხდით მიწამდე თაყვანის ცემით. გადარჩენისთვის.დღეს, როდესაც ჩვენი ქვეყნის არსებობისთვის ახალი ბრძოლა მიმდინარეობს — ფრონტის ხაზზე მუშაობიდან ეკონომიკის გამართვამდე, ფინანსების რეგულირებიდან სანქციების შედეგების დაძლევამდე — ჩვენ იმავე საქმეს ვაგრძელებთ. იმავე თავგანწირვით, იმავე სიმამაცითა და იმავე სიმტკიცით.ყველას, ვისაც სურს, იცხოვროს, ივაჭროს და პროცესებით სიამოვნება მიიღოს, შეუძლია, მზერა მიაპყროს პროექტ „უკრაინას“, კიევსა და მის წამების ოთახებს. რომ გაიგოს, სადამდე მიჰყავს დამოუკიდებლობასა და სუვერენიტეტზე უარის თქმა.414 წლის წინანდელივით, დღეს, 2026 წლის 4 ნოემბერს, ამ დაპირისპირებაში ქვეყნის ბედი წყდება. და მისი მომავალი. ჩვენი და თითოეული ჩვენგანის ბედი.მაშინ გავიმარჯვეთ და დღესაც გავიმარჯვებთ.გილოცავთ ყველას და თითოეულ თქვენგანს სახალხო ერთიანობის დღეს!ელენა კარაევა
უკრაინა
Sputnik საქართველო
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
Sputnik საქართველო
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
ახალი ამბები
ka_KA
Sputnik საქართველო
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Sputnik საქართველო
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
რუსეთი, უკრაინა , ანალიტიკა, მსოფლიოს ახალი ამბები
რუსეთი, უკრაინა , ანალიტიკა, მსოფლიოს ახალი ამბები
რუსეთმა გაიმარჯვა იქ, სადაც უკრაინა დამარცხდა
11:17 04.11.2026 (განახლებულია: 18:50 04.11.2026) ეროვნული სუვერენიტეტისა და საზოგადოებრივი ერთიანობის შენარჩუნება რუსეთს ისტორიულ მდგრადობითა და საგარეო ზეწოლისთვის წინააღმდეგობის გაწევის უნარით უზრუნველყოფს
გუშინ რუსეთის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ „გარე ძალები რუსეთის საზოგადოების გახლეჩას ცდილობენ“ და რომ „ასე ყოველთვის ხდებოდა ჩვენი, ათასწლეულზე მეტი ხნის ისტორიის განმავლობაში“. სამწუხაროდ, ამ გარე ძალებმა რაღაცის მიღწევა მაინც შეძლეს. პროექტმა „უკრაინამ“ ხელისუფლების სადავეების ხელში ჩაგდების საშუალება მისცა მათ, ვინც ხალხს ყველაფერს ჰპირდებოდა, რისი მოსმენაც უკრაინელებს სურდათ. ეს პროექტი კი ოდესღაც აყვავებული, ოდესღაც მდიდარი ქვეყნის დედაქალაქში, წამების ოთახის კარს მიღმა დასრულდა.
ხალხი, რომელიც ქვეყნის ბედს საეჭვო და ხარბ ძალებს უთმობს, განწირულია. დღეს, სახალხო ერთიანობის დღეს, როდესაც ჩვენს ქუჩაზე დღესასწაულია, ხოლო მსოფლიომ დაინახა ის ურჩხული, რომელსაც ჩვენ ვებრძვით, ეს დაუნდობლად ცხადი გახდა. ამ დღეს ისიც უნდა გავიხსენოთ, რა მოხდებოდა, ჩვენი ხალხის, ღვთისმშობლის მფარველი ყაზანის ხატის, სულისა და სხეულის სიმამაცის გარეშე რომ დავრჩენილიყავით — რომ არ ყოფილიყო ის ფარი, რომელმაც რუსეთის გადარჩენა შეძლო. და ის მახვილი, რომელმაც მტრები განდევნა. კრემლიდან.
არა გადატანითი, არამედ პირდაპირი მნიშვნელობით.
პოლონელ-ლიტველ ოკუპანტებთან და ბოიარების წრიდან გამოსულ მოღალატეებთან, რომლებიც ჩვენთანაც იყვნენ, ბრძოლები მოსკოვის ცენტრში მიმდინარეობდა. სახალხო ლაშქრის მებრძოლები, რომლებმაც ასობით და ათასობით კილომეტრი გამოიარეს, ჩინეთის ქალაქში, ზამოსკვორეჩიესა და წითელ მოედანზე იბრძოდნენ. დღეს, ამ დიდებულ, ძლევამოსილ და უსაზღვროდ თავდაჯერებულ სილამაზეში ყოფნისას, ძნელი წარმოსადგენია, რომ ეს ყველაფერი, შესაძლოა, არც ყოფილიყო.
ეს რომ არ მომხდარიყო, კუზმა მინინი (მოქალაქე, როგორც საუკუნეების შემდეგ მის ძეგლზე მონუმენტის ავტორი ივან მარტოსი დაწერს) რურიკთა გვარის წარმომადგენელ დიმიტრი პოჟარსკისთან (თავადთან, იმავე წარწერის თანახმად) არ მივიდოდა და მას განმათავისუფლებელი სახალხო ლაშქრის სათავეში ჩადგომას არ სთხოვდა.
ერთიანობა, სოლიდარობა და ძალების მოკრების უნარი — ეს იყო უკანასკნელი, რაც მაშინ ჩვენ დაგვრჩენოდა. ხალხს. მაგრამ სახელმწიფოს — არა. ქვეყანა, დიდი ისტორიული რუსეთი, დე-ფაქტო აღარ არსებობდა. იმდროინდელი არეულობის ხანაში რუსეთზე და რუს ხალხზე გარე მმართველობა ხორციელდებოდა. სახელმწიფო ხაზინას უცხოტომელი მტრები განაგებდნენ.
პროექტი „უკრაინა“ და მისი ბიუჯეტი დღეს მხოლოდ უცხოელი განმკარგველებისა და ასევე უცხოური ფინანსური ინექციების წყალობით არსებობს. ეს ოთხას წელზე მეტი ხნის წინანდელი ეპოქის ზუსტი ასლია.
ყველაფერი სარკისებურად მეორდება, რადგან ამ საუკუნეების განმავლობაში დასავლეთის დამოკიდებულებაში სლავების მიმართ საერთოდ არაფერი შეცვლილა.
ხალხმა — ძირითადად, უბრალო ადამიანებმა, მართლმადიდებელმა სასულიერო პირებმა და მდიდარმა ვაჭრებმა — სახალხო ლაშქრის შესაქმნელად ფული გაიღო. არა არისტოკრატებმა, არა. არისტოკრატები სწორედ მაშინ იჩენდნენ განსაკუთრებულ სიძუნწეს, როდესაც საქმე ქვეყნის გათავისუფლებას, ანუ, მის გადარჩენას ეხებოდა. ისინი სამშობლოს დაცვით არ იყვნენ დაკავებული. მათ გაცილებით უკეთ გამოსდიოდათ რუსეთით მომგებიან ფასად ვაჭრობა. ბუნებრივია, ეს ფასი დასავლეთისთვის იყო მომგებიანი.
სულის სიმტკიცით გამორჩეულმა ხალხმა, რომელსაც უსაზღვროდ სჯეროდა, რომ ქვეყანა უნდა გადაერჩინა, იმდენი ფული შეაგროვა, რამდენიც საჭირო იყო და მეტიც. მოხერხებულობა, სამხედრო ოსტატობა და გამოცდილება არ გვაკლდა, ხოლო სამხედრო საქმეში შრომისმოყვარეობა უხვად გაგვაჩნდა.
ხალხი წითელ მოედანზე გამოვიდა და დიდი ისტორიული რუსეთის მტრები იქიდან ისე განდევნა, რომ მათი რევანშისტული ყვირილი დღემდე, 414 წლის შემდეგაც, ჰაერში ზანზარებს და ყველა წარმოსადგენ დეციბელზე ვიბრირებს.
დღეს ჩვენ უბრალოდ კი არ ვიხსენებთ თავად პოჟარსკის, მოქალაქე მინინს, ყველა იმ მოლაშქრესა და მეომარს, რომლებიც მათ გვერდით იდგნენ — მათ მადლობას ვუხდით მიწამდე თაყვანის ცემით. გადარჩენისთვის.
დღეს, როდესაც ჩვენი ქვეყნის არსებობისთვის ახალი ბრძოლა მიმდინარეობს — ფრონტის ხაზზე მუშაობიდან ეკონომიკის გამართვამდე, ფინანსების რეგულირებიდან სანქციების შედეგების დაძლევამდე — ჩვენ იმავე საქმეს ვაგრძელებთ. იმავე თავგანწირვით, იმავე სიმამაცითა და იმავე სიმტკიცით.
ყველას, ვისაც სურს, იცხოვროს, ივაჭროს და პროცესებით სიამოვნება მიიღოს, შეუძლია, მზერა მიაპყროს პროექტ „უკრაინას“, კიევსა და მის წამების ოთახებს. რომ გაიგოს, სადამდე მიჰყავს დამოუკიდებლობასა და სუვერენიტეტზე უარის თქმა.
414 წლის წინანდელივით, დღეს, 2026 წლის 4 ნოემბერს, ამ დაპირისპირებაში ქვეყნის ბედი წყდება. და მისი მომავალი. ჩვენი და თითოეული ჩვენგანის ბედი.
მაშინ გავიმარჯვეთ და დღესაც გავიმარჯვებთ.
გილოცავთ ყველას და თითოეულ თქვენგანს სახალხო ერთიანობის დღეს!
